Sonetti romagnoli/XXXV. Peschiera
Appearance
[ 88 ]
XXXV.
PESCHIERA
S’ am dsí che quest l’ è e’ viazz d’ un ignurant
Mè im ha batzé a Ravenna e an avrì tort
Parò am arcurdarò fena a la mort
La belezza d’ Peschiera ch’ l’ è incant!
Mè im ha batzé a Ravenna e an avrì tort
Parò am arcurdarò fena a la mort
La belezza d’ Peschiera ch’ l’ è incant!
As mitessom a sdè in t’ un Risturant
Par d’ fura, a e’ fresch, in t’ e’ piò bel d’ e’ port
Cun ’na fam e una sed da becamort
E’ legh in fazza e la clazion dacant.
Par d’ fura, a e’ fresch, in t’ e’ piò bel d’ e’ port
Cun ’na fam e una sed da becamort
E’ legh in fazza e la clazion dacant.
E us avdeva Sirmione in t’ un barbai[1]
Culor d’ rosa int’ e’ specc d’ l’ acqua turchena
Cun al vel bianchi ch’ an s’ farmeva mai.
Culor d’ rosa int’ e’ specc d’ l’ acqua turchena
Cun al vel bianchi ch’ an s’ farmeva mai.
E nò adruvemia i’ occ e la furzena
Cuntent, senza luneri[2] e senza guai,
Cun l’ anma alzira e cun la bocca pena!
Cuntent, senza luneri[2] e senza guai,
Cun l’ anma alzira e cun la bocca pena!