Sonetti romagnoli/Ringraziament
Appearance
[ 115 ]
RINGRAZIAMENT
Ecco ch’ a sera donca in baruzen
Ch’ aveva la cavala d’ mí cugnè
E quand a fo un inzirca a mezza strè
Am incuntrè la moi d’ e’ canaven.[1]
Ch’ aveva la cavala d’ mí cugnè
E quand a fo un inzirca a mezza strè
Am incuntrè la moi d’ e’ canaven.[1]
Mè, par nó fe la pert d’ e’ cuntaden,
Ai deggh: «Dsi so, Rusena, avliv munté?»
E lì la monta senza fes preghé
E mè cicch ciacch e mars! Hoia fatt ben?
Ai deggh: «Dsi so, Rusena, avliv munté?»
E lì la monta senza fes preghé
E mè cicch ciacch e mars! Hoia fatt ben?
Ariven a ca su, in t’ la strè Rampena,
E su maré, smanghè,[2] senza la bretta,[3]
L‘ era in t’ l’ oss a fumé la caratena.[4]
E su maré, smanghè,[2] senza la bretta,[3]
L‘ era in t’ l’ oss a fumé la caratena.[4]
Ch’ l’ avess poca manira za al saveva,
Mo quant’ è vera Dio, sgnora Marietta,
Ch’ um avess gunfié d’ bott, an me cardeva.
Mo quant’ è vera Dio, sgnora Marietta,
Ch’ um avess gunfié d’ bott, an me cardeva.