Sonetti romagnoli/Rimorso
[ 137 ]
RIMORSO
L’ etar dé Pulinera us vus cunfsé
Pr’ un gran rimors ch’ l’ aveva in t’ e’ maghett[1]
Ch’ l‘ andè da fre Furmiga e ui ha cuntè
Totta la battarí d’ i su delett.
Pr’ un gran rimors ch’ l’ aveva in t’ e’ maghett[1]
Ch’ l‘ andè da fre Furmiga e ui ha cuntè
Totta la battarí d’ i su delett.
«Oh e’ mi bon fre Furmiga e’ mi bon fre
Ai ho la ponta d’ un rimors, l’ ha dett.
Ch’ l’ am fora l’ingunaia[2] e la curé[3]
E a so’ dané, purtropp, e maladett».
Ai ho la ponta d’ un rimors, l’ ha dett.
Ch’ l’ am fora l’ingunaia[2] e la curé[3]
E a so’ dané, purtropp, e maladett».
E fre Furmiga e’ dess: «Mo porch futù
Cuss et fatt?» — «A i’ ho fatt che un dé in Pscarí[4]
A truvè un portafoi ch’ l’ era un Perù».
Cuss et fatt?» — «A i’ ho fatt che un dé in Pscarí[4]
A truvè un portafoi ch’ l’ era un Perù».
— «Ah, fre Furmiga e’ dess, a i’ ho capí
E tu rimors, vigliach, t’ a t’ e’ tsi tnu....»
— «Che! A i’ ho e’ rimors d’ avel restituí».
E tu rimors, vigliach, t’ a t’ e’ tsi tnu....»
— «Che! A i’ ho e’ rimors d’ avel restituí».