la senco. Tamen, se on duras poke uzar ol, on insertos ol en la vortolibri (pro respekto a l’ uzado)! Kad on ne uzos anke prenumerata vice abono, konsiliumo vice konsulto, e c.? Ed on akuzos la Franci latinigar la lingvo!
Inter la sennombra exempli di Esperantulo, ni rimarkas sempre feliĉo vice feliceso; generale la uzado di ec esas tute senregula e fantaziala : « tranĉa forto, svingeco, malfacilo, abundeco, prudento, imageco, elektreco, neceso ». On trovas balde furiozo, balde furiozeco (p. 96), balde mem furio (adverbo furie), qua esas ES.! On katenas, sed on anke senkateniĝas! On facas terorigiva trouzo di ek, mem kun verbi kontenanta iĝ (p. 96) : ekgrincis… ekkrakis… eksonis… ektondris… ekbruis… eklumetis… eksilentis… ekmutiĝis… Kad mutiĝi, kun iĝ, ne signifikas sat la komenco? Sed esas modo che la slava Esperantisti ornar omna verbi per ek-! Kad li ne savas, quante tala dibochi di afixi nocas a la linguo? La opiniono di Prof. Balint devus instruktar li! On trovas anke bona neologismi, quale pronuncado, e modifiki (ankore un Idismo!) On trovas mem artismo, quale se la sufixo ism di ES. existus ja en EP!
On trovas verbi senregule derivita : hike venenanta, sanganta (ES. sangifanta) ibe sangigita (sangizita). On vidas, quante nia polona samideani malzorgas pri la regulozeso di la derivado, e nekoncie koruptas la kara linguo per lia fantaziala uzado. Fine, ni rimarkas, ke So Grabowski dicas konservatisto; kad existas verbo konservati? Altri dicas konservativulo : quala gracyoza mallongeso! Ni, hereziuli, dicas konservemo, reguloza derivajo segun la principi di Esperanto. Ed on akuzas ni longigar e komplikar la linguo! Ni questionas So Grabowski : qua ek ni esas la max konservema… o konservatista, o konservativa? Il asertas, ke Esperanto « estis eble ŝanĝebla, sed nur en la frua infanaĝo ». On povus, unesme, questionar, kad 20 yari ne esas, por un linguo, ankore « frua infanaĝo »; duesme, on povas dicar ke, se la unesma nutranti ed edukanti di l’ infanto esus plu bone zorginta pri sa reguloza kresko, la kuracisti ne esus nun obligata « intervenar » por emendar la difekti, quin iti lasis devlopesar, o quin li ipsa kontributis devlopar. So Grabowski trovas nun perfekta la linguo, quan ante 15 yari il trovis barbara e « sovaja » : il havas certe sa motivi. Sed il ne devus oblivyar sa antea opinioni, e devus adminime komprenar, ke altri nun povas havar la sami.
Ankore un rimarko vere instruktiva : en listo de la landi di tuta tero, omna nomi finas per la klasika -ujo, ecepte la sequanti : Austrio, Irlando, Gibraltar, Katalunio, Hollando (sic), Malta, Monako; Tonkino; Alĝerio, Grineo, Madagaskaro, Transvaalo, Tunisio; Bolivio, Brazilo, Ĉilio; Kanado, Kubo, Peruo, Urugvajo, e Meksiklando. Astonanta fakto! la ujoj, max ofta en Europo, esas plu malofta en Azio, ankore plu en Afriko, e malaparas en Ameriko. Quale explikesas ta fakto? Tre simple : la sistemo arbitrial e mallogikal di uj esis origine aplikata nur a la europana landi. Nun kande on devas nomizar
