proferantur[1] quod Eoles quoque12, quamuis fugiant in fine acutum13, in hac parte solent seruare… Cum uero praepostere ponantur14, monosyllabae acuto, disyllabae paenultimo acuto proferuntur, nisi aliqua differentia15 .. impediat…
P. 213b
Nec mirum, in hac parte orationis Romanos in fine ponere accentus, quamuis sint disyllabae, nec non Eoles contra consuetudinem suam idem facere1 cum annititur2 semper praepositio sequenti dictioni… …separatae praepositiones acuuntur, coniunctae casibus aut loquellis uim suam sepe conmotant3 et graues fiunt. Censorinus .. de his docet in libro, quem de accentibus scribit4.
Necnon etiam coniunctioni inuenitur praeposita, sed non seruat uim suam5, ut ‘absque’… Ergo a praepositione ‘abs’ deriuatum est aduerbium ‘absque6,’ quomodo ab ‘ex’ ‘extra7’… …participio per deriuationem uel consequentiam compositorum uerborum uel per appositionem8, caeteris autem partibus per solam compositionem praepositio iungitur.
P. 214a
…praepositiones…quae complent multarum apud nos1 demonstrationem, ut περί pro ‘circum’ et ‘circa’ et ‘erga’ et ‘de’ et ‘super,’ quando memoriae est2, praeponitur[2].
Inueniuntur igitur apud Latinos in praepositionibus trea contraria obseruationi Graecorum3…
…sunt, quae habeant aspirationem, sunt, quae non habeant: ‘hara4,’ ‘habeo,’ ‘habens,’ ‘hic,’ ‘huc,’ ‘heu5.’
12: .i. ius .i. aicend in fine 13: .i. hifoirciun[3] narann olchenæ 14: fodéid hicomasṅdís 15: .i. fri ainm ꝉ dobrethir
P. 213b
1: .i. buith indaiccind in fine 2: .i. lase arasisedar 3: .i. nert an aiccind 4: atá ocoscríbunt beos 5: .i. ni remsuidigud acht aduerbium 6: .i. inchenadid[4] 7: .i. indṡechtardid 8: .i. nídibsem[5] incomsuidigud ⁊ istri immaircidetaid innaṁbriathar són [marg. inf.] ut frango fregi fractus effringo effregi effractus reliqua
P. 214a
1: .i. file linni 2: .i. intan ṁbís foraithmet[6] hí ·super · 3: .i. dondḟorcomét file lasuidib in praepositionibus 4: mucḟoil 5: .i. nítabair desimrechta híc arna hí nád techtat tinfed acht arna hí nodtechtat
12. i.e. rule, i.e. the accent on the end. 13. i.e. on the end of the other parts of speech. 14. at the end in apposition. 15. i.e. from a noun or an adverb.
P. 213b
1. i.e. the accent’s being on the end. 3. i.e. the force of their accent. 4. he is still writing it. 5. i.e. it is not a preposition but an adverb. 8. not of them is the composition, and this is through the consequence (consequentiam) of the verbs, as frango, etc.
P. 214a
1. i.e. which we have. 2. i.e. when there is recollection in super[7]. 3. i.e. to the observance which these (the Greeks) have in prepositions 5. i.e. he does not give examples here for those that have not aspiration, but for those that have it.
