La fuggitiva
Tomas Gross (1790-1853)
La fuggitiva
NOVELLA
La me vœur scond i lacrim? Coss'ocorr?
Cara mammin, già el soo ch'hoo de morì
nà, la preghi in di viscer del Signor,
che la me scappa nò, la staga chì;
che no me la bandona in sti ultim or;
se la vœur piangg, la piangia insema a mì:
sì, che la piangia pur, cara, che almen,
saront sicura che la me vœur ben.
Ah! Cognossi anca tropp, cara mammin,
che viscer hin i sœu: soo che l'è bonna,
che sont pœu la soa tosa in fin di fin,
che l'è mia mader, che la me perdonna:
via, che la senta, vuj nò on basin:
ghe l'hoo semper cercada a la Madonna
sta grazia, e inanz che vaga al mond de là
sont persuasa che me l'ha de fà.
Me regordi quand seva piscinina
(ah benedetto temp! dov'eel andaa?)
che mì seva el carœu de la mammina,
stava semper attacch al sò scossaa,
lee la m'avarav daa el sangu, l'anima, el fiaa:
com'hoo poduu, car el mè car Signor,
desmentegamm de tutt quell grand amor?
Desmentegamm? Ah, coss'hoo mai ditt mì!
Nò, nò, che me sont mai desmentegada:
se la savess coss'hoo dovuu soffrì!
Che contrast... in che stat me sont trovada...
hoo tasuu finadess, ma inanz morì
l'ha de savell, vuj digh come l'è stada:
che la se setta chì sul mè lettin;
sì, ghe 'l prometti, parlaroo a pianin.
Che no la se desturba, staroo quietta,
ghe cuntaroo tuttcoss senza alteramm,
che la me lassa dì, che la se setta,
el me farà fors ben a podè sfogamm.
Inscì: zà la soa man... ah benedetta
man d'ona mader!... senti a consolamm
in del basalla, e la me da pu fiaa
per cuntagh i desgrazi ch'hoo passaa.